Halloween

Zoals jullie in de vorige blog al konden lezen, stond er op 31 oktober een rasechte Halloween uitstap op het programma. Francine, de vaste collega van Jeroen op het werk, is een alom bekend en beruchte Halloweenfeestganger. En wij hadden het geluk om op haar Halloween-party uitgenodigd te zijn! Een verslag in Halloween stijl...

De straat lag er verlaten bij. De volle maan hulde Scottsdale in een lugubere schaduw, af en toe verstoord door de verblindende lichten van een eenzame 4x4. Behoedzaam draaide Roeland de donkere straat op. Hijzelf en zijn jonge partner Claudia, maar ook Jeroen en Liesbet, Roelands collega met zijn vrouw, wisten nog niet wat hen die avond te wachten stond. Hun aandachtige blikken dwaalden langs de statige huizen... Het leken dreigende facades in dat schemerlicht van uitgesneden pompoenen. Het opflakkerende kaarslicht wierp onheilspellende schaduwtaferelen op de anders zo vredige wijk.

De wagen stopte aan nummer 8058. Daar woonde Francine. Met enige twijfel stapte het viertal uit de auto. Terwijl hun ogen zich probeerden aan te passen aan het donker, werd het duidelijk waar ze waren aanbeland: twee reusachtige spinnen hadden zich meester gemaakt van de voortuin. Hun dodelijke aanval had enkel de afgekolven beenderen van de tuinman overgelaten. Zijn kale skelet was blijven liggen, tenmidden van de grafzerken van vorige bewoners. Toen Roeland voorzichtig de voortuin betrad, was hij zich niet bewust van het gevaar dat er nog verscholen zat. Hij had nog maar twee stappen gezet, of een krijsende bezemsteel begon in grillige bewegingen over de oprit te zweven! Onmiddellijk begon ook het afgehakte hoofd van een van de vorige bewoners te schreeuwen. Het schrille alarm van beide ging door merg en been. Het viertal sprintte tot aan de voordeur, waarbij ze nog net een van de reuzespinnen en het skelet van haar slachtoffer konden ontwijken.

De deurbel klonk als een verlossing voor onze vier vrienden. Toen de deur gestaag werd geopend, tot op een kleine kier, klonk een krijsend gelach vanuit de gang. Een grijze heks, gehuld in een lang purper gewaad kwam van achteraan de gang tevoorschijn. In de diepliggende ogen en het getekende gelaat konden Jeroen en Roeland vaag hun collega herkennen. "Happy Halloweeeeen" klonk het scherp.

Ook binnen in het huis leek niets meer op wat het eerder was. Spinnen, geraamtes, bloed en heksentaferelen beheersten de woonkamer. Het geheel gaf een uiterst doodse aanblik, tot Reina en Vincent, de kinderen van Francine, in hun Cleopatra- en Terminator kostuum door de woonkamer kwamen rennen! Ze werden beiden achervolgd door een kleine duivel, een prinsesje, een spiderman en nog een ander terminator-achtig wezen. "Trick or Treat"!! Klonk het in koor! Gelukkig waren Liesbet en Jeroen voorbereid op dit ernstige dreigement, en hadden ze in de namiddag alle hens aan denk gehaald om de nodige voorraad "candy" voor te bereiden. Liesbet had ook vanillewafels gemaakt, en Jeroen had pannenkoeken gebakken. Het eerste dreigement was dus snel afgeweerd!

Het was intussen dringend tijd voor de hele bende om ook hun dreigementen aan de rest van de buren over te maken. De kolonne van kinderen en ouders trok luidkeels door de straat, op zoek naar candy. Intussen bewaakten Liesbet en Jeroen de woning: met het nodige snoepgoed konden ze alle wezens afleiden en op betere gedachten brengen! Nadien werden zowel de geslaagde "trick or treat" tocht, als ook de stevige candy-verdediging gevierd met cocktails, wafels en pannenkoeken. Ook al vonden we het feestmaal van de lokale Mexicaanse buur toch maar niks (Belgische tortilla's: pannenkoeken met een pikante dipsaus van pepers en kaas).

"Is dit een tafel?"

Na zo'n Halloween ervaring werd er dan ook nog eens een stevige week bovenop gegooid: Liesbet begon deze week aan haar eerste taallessen. Na twee weken intensieve training bij Berlitz mocht ze voor het eerst haar leerlinge onder handen nemen. "Is dit een tafel?" "Ja, dit is een tafel" "Wat is dit?" "Dit is een tafel". Hoogstaande conversaties werden er in de eerste lessen nog niet gevoerd, maar blijkbaar had Liesbet dan toch het geluk om haar eerste Amerikaanse talenknobbel tegen te komen. De lessen vlotten heel aardig!

Jeroen reed intussen dagelijks op en af naar Tucson, een uurtje of twee ten zuiden van Phoenix, waar het labo van Tessenderlo Kerley is gevestigd. Er werd druk getest of de nieuwe pilootinstallatie kon werken, en hoe dat dan ook net allemaal moest gaan gebeuren. De testen verliepen niet zonder slag of stoot, maar tegen het einde van de week waren er toch enkele kleine succesjes geboekt. Nuja, er zullen nog wel wat ritjes volgen.

"Zij rijdt met de brommer... en ik rij..."

Nu Liesbet niet alleen naar de Spaanse les moet, maar ook les moet geven in Berlitz, terwijl Jeroen dagelijks naar Tucson moet rijden, dreigde er even een logistiek probleem te ontstaan. Met die ene auto werd het wel een hele heksentoer (we waren nog in Halloween sfeer) om onze twee kornuiten steeds overal op tijd ter plaatse te krijgen. Met de steun van enkele verjaardagsgiften van het thuisfront, werd het logistieke probleem echter snel opgelost: sinds dit weekend staan er twee splinternieuwe fietsen in de garage te blinken! Voorlopig werden ze enkel uitgetest op een toeristische fietstocht naar Scottsdale Old Town, maar ze zijn alvast goedgekeurd!

Maar ook te voet doen we mee...

Zelfs al staan er nu twee fietsen in de garage, toen de oproep kwam om te gaan wandelen voor het goede doel, konden we ons niet laten kennen natuurlijk. Tessenderlo Kerley steunde ook dit jaar de Amerikaanse "Kom op tegen Kanker" vereniging. Dit ging gepaard met een 5 km lange wandeltocht, waaraan bijna 10.000 mensen deelnamen! In die massa liepen ook Liesbet en Jeroen hun duit in het zakje. De wekker die daarvoor om 6u30 afliep op een zaterdagochtend, die moest er dan maar bijgenomen worden...

Ziezo, wij wensen jullie alsnog een Happy Halloween, en kijken samen met jullie uit naar Thanksgiving!

Griezelige Groetjes,

Liesbet en Jeroen