Bezoek uit Opwijk!

Maar eerst nog Renaissance in Phoenix!
Renaissance in Phoenix? Euhm... Was de Renaissance niet in de 16de eeuw? En ontdekte Columbus Amerika niet in 1492? Dus hebben die Amerikanen de Renaissance dan wel deftig genoeg meegemaakt om er nu een festival voor te organiseren? Allemaal vragen die we ons als goeie Europeanen gesteld hebben, maar die er als goeie Amerikaan allemaal niet toe doen... Elk jaar wordt er in Phoenix een festival georganiseerd in het thema van de Middeleeuwen en de Renaissance.  Dit jaar liepen ook Liesbet en Jeroen samen met Steve en Chelta, twee Amerikaanse vrienden, rond op het Renaissance Festival.  Het festival is best te vergelijken met onze Gentse Feesten: straatmuzikanten, acrobatische circusacts, veel kraampjes met souvenirs, oude ambachten, en natuurlijk veel eten en drinken! En als de Amerikanen iets doen, doen ze het natuurlijk goed: in Apache Junction, net buiten de stad, werd een heus Middeleeuws dorp nagebouwd dat heel het jaar door staat te wachten op twee maanden festival!
Een hele dag holden Steve, Chelta, Liesbet en Jeroen van het ene optreden naar het andere.  Vuurspuwen, acrobatische stand-up comedians, een koppel vrolijke nonnen en de enige echte Middeleeuwse Turkey Legs passeerden de revue.
Nadat een vermoeid lentezonnetje besloot om achter de horizon te verdwijnen, nodigden Steve en Chelta ons nog uit voor een dineetje en filmpje bij Steve thuis, om zo een zeer geslaagde dag in schoonheid te eindigen!

En dan aftellen naar de familie Suls...

De volgende dagen werd er ijverig gewerkt om ons appartement klaar te stomen voor de familie Suls.  Mama, Papa en Zusje Suls vertrokken namelijk woensdag naar Phoenix om hun dochter (en ook een beetje hun schoonzoon) te bezoeken.  Nog snel stofzuigen, badkamer kuisen, luchtmatras opblazen, enz... om dan woensdag... een cryptisch smske te krijgen!! "Vast in Frankfurt, morgen verder met vlucht AA1147"
Nadat ze met een kwartier vertraging waren geland in Frankfurt, en na een langgerekte sprint door de luchthaven, zagen Freddy, Godelieve en Evelien de vlieger naar Phoenix voor hun neus het luchtruim kiezen.  Dankzij een "communicatie-foutje" van de luchtvaartmaatschappij, brachten ze noodgedwongen een nachtje door in Frankfurt, om op donderdag dan hopelijk toch naar Phoenix te kunnen vliegen.

En dan aftellen naar de familie Suls...
Donderdag dan maar... Om 17u30 lokale tijd landde de vlucht AA1147.  American Airlines bracht ons drietal uiteindelijk helemaal voltallig in Phoenix, maar de valies van Freddy en Godelieve waren ze toch wel in Dallas vergeten zeker! Dat kon de pret van het weerzien niet drukken, en de kleine en grote honger werd nog snel gestild bij de Olive Garden.  Meteen ook de eerste kennismaking met de grote auto's ("Jawadde, kijk die witte Jeep"), de grote afstanden ("Amai, we zouden nu al in Leuven zijn"), de grote glazen ("Ja, nu moet ik alweer naar het toilet, da's met al dat water!"), de grote maaltijden ("Hela, ik had wel iets kleins gevraagd he!"),... Maar hoe "groot" de verwondering ook was, de "blaffeturen" van onze Opwijkse bezoekers begonnen al snel dicht te vallen.  Nog net voor het slapengaan bracht American Airlines gelukkig ook de valies van Freddy en Godelieve nog aan de deur, dus we konden allemaal op onze beide oren de nacht in.

Sedona

Geholpen door de jetlag (behalve voor Jeroen en Liesbet) stond iedereen vrijdagochtend fris en monter (behalve Jeroen en Liesbet) aan het ontbijt om de eerste reisdag aan te vatten.  Omdat Freddy, Godelieve en Evelien een dagje extra vakantie in Frankfurt hadden genomen, sneuvelde immers de geplande rustdag in Phoenix.  De rit ging naar Sedona, een natuurpark iets ten noorden van Phoenix.  De picnic bij de rivier tussen de rode rotsen werd letterlijk en figuurlijk goed gesmaakt, en in de namiddag genoten we al van een stevige wandeling in een zomers zonnetje! En dat resulteerde al snel in enkele rode neuzen tussen al die rode rotsen!

En dan... de grote put!

Op zaterdag trok het vijftal dan naar de Grand Canyon.  Na de opwarming in Sedona, de eerste echte fysieke inspanning voor onze sportkotter-familie! Een stevige wandeling die langs de South Kaibab Trail afdaalde in de canyon.  Goed voor veel spectaculaire zichten en nog veel meer foto's! En ook hier was er tijd voor een picnic in de rode rotsen! De banaantjes en de bokes met choco waren dan ook onontbeerlijk voor de lange en steile terugtocht naar boven.  Freddy trok traditiegetrouw de kop, Jeroen liet zich niet doen en volgde in zijn spoor, en ook onze drie sportkotters kwamen een beetje verderop (het moet gezegd) maar wel met fikse tred (dat moet ook gezegd) naar boven gewandeld.  Liesbet had er intussen ook niet beter op gevonden dan aan alle kleine mannen Chokotoffen uit te delen! Liesbet "Chokotoff" Suls zou niet onopgemerkt aan de Grand Canyon voorbijgaan!

Te land, ter zee en in de lucht!

Na een zware bergrit, volgt een rustdag.  Dat is zo in de Tour de France, en dat is ook zo in de vakantie van onze Opwijkse vrienden.  Op zondag ging het bezoek aan de Grand Canyon voort op de "gemakkelijke" manier: in het vliegtuigje! Het was nipt, maar deze keer werd de vlucht wel gehaald, en enkele ogenblikken later vloog onze familie hoog en droog boven de Colorado River.  Onbeschrijflijk, adembenemend,... zijn woorden die zeker en vast thuishoorden bij de vlucht over de Canyon.  Vooral Evelien liep over van de emoties bij het zien van het spectaculaire landschap! Trouwens, de hele vlucht was meteen ook een goeie test voor de videocamera van Freddy.  We zijn nu al benieuwd naar het eindresultaat! "De familie Suls in de USA, the Movie" is binnenkort verkrijgbaar op DVD en BlueRay! Na 50 minuten over de Canyon te hebben gezweefd, zette onze piloot zijn vliegtuigje (en ons dus ook) veilig weer op de landingsbaan, en konden we allemaal weer voet aan grond zetten.  Met een hele ervaring en een zakje emoties rijker!

En dan verdween de familie Suls achter de horizon...

Jeroen vertrok vanop Grand Canyon Airport weer naar Phoenix, om op maandag weer aan zijn werkweek te beginnen.  Freddy, Godelieve, Liesbet en Evelien trokken op hun beurt verder langs de rand van de Canyon, om na de onderdelen "Te land" en "In de lucht" in Page ook het water op te gaan.  De boot stond immers vertrekkensklaar voor een onvergetelijke tocht over Lake Powell.

Ons viertal verdween achter de horizon, op weg naar nog meer spectaculaire avonturen in de Far West... Samen met jullie hoop ik natuurlijk op een uitgebreid verslag!

Tot binnenkort!

Jeroen